No cure no pay definitief toegestaan voor Letselschadeadvocaten

Volgens het besluit van het NOVA-college van afgevaardigden mogen letselschadeadvocaten vanaf 2026 definitief werken op basis van no cure no pay. Deze regeling was sinds 2013 al toegestaan, maar toen nog op experimentele basis.

De afgelopen dertien jaar is het experiment drie keer geëvalueerd en verlengd. Met de jaarwisseling komt daar nu een einde aan, aangezien de Verordening op de advocatuur (Voda) vanaf dat moment bepaalt dat letselschadeadvocaten onder voorwaarden resultaatgerelateerd honorarium mogen rekenen.

De regeling is bedoeld om de toegang tot het recht te vergroten voor rechtszoekenden die niet in aanmerking komen voor gefinancierde rechtsbijstand en zelf geen advocaat kunnen betalen. Daarnaast moet het advocaten meer concurrentiekracht geven ten opzichte van letselschadebureaus.

Hoewel het merendeel van de afgevaardigden dinsdag vóór stemde, waren er ook fel tegenstanders. Zo stelde advocaat Arco Blankestijn dat ‘no cure no pay’ de onafhankelijkheid van de advocaat ondermijnt, omdat het financieel belang bij de uitkomst de keuzes kan beïnvloeden. Hij waarschuwde dat het nog maar de vraag is of zich later misstanden zullen voordoen of dat andere rechtsgebieden zich zullen aanmelden voor vergelijkbare regelingen.

Volgens NOvA-bestuurder Else Loes Pasma is dat niet waarschijnlijk, omdat het momenteel slechts om ongeveer tachtig zaken per jaar gaat. Daarnaast stelt de regeling dat advocaten niet meer dan 25 tot 35 procent van het resultaat als honorarium mogen opstrijken. Ook wordt vastgesteld dat het aantal uren dat aan een zaak wordt besteed, bepalend is voor het honorarium.

Advocaat Paul de Gier uit Rotterdam vindt het ‘dogmatisch moeilijk’ om ‘no cure no pay’ slechts voor een kleine groep toe te staan, terwijl andere rechtsgebieden, zoals het familierecht, daar mogelijk ook van kunnen profiteren. Pasma benadrukt dat ‘no cure no pay’ voor de hele beroepsgroep onrealistisch is, omdat het vooral de groep rechtzoekenden betreft die anders niet van rechtsbijstand zouden kunnen profiteren.