ALS Challenge - De laatste loodjes voor New York

Jean van Oosterhout rent de New York City Marathon voor ALS. SCHADE magazine volgt hem op zijn weg naar de marathon. Jean: "De afgelopen periode is de training enorm toegenomen. En de spanning ook! Ze zeggen wel eens, zonder dalen zijn er geen bergen, en dat is hier niet anders."

Op het moment van schrijven is het nog 12 nachtjes slapen en dan is het zover. Dan zal blijken of het lukt om de marathon van New York uit te lopen.
 
Op 10 maart werd deze uitdaging voor ALS aangegaan.  De dag van de marathon, 3 november, leek toen nog ver weg, maar wat is die tijd omgevlogen. En wat is er in die tijd toch enorm veel gebeurd. Hoe uitgebreid ook beschreven in de eerdere artikelen in SCHADE magazine, het is slechts een globale verslaggeving van wat er elke dag is gedaan om de uitdaging voor ALS een kans te geven.
 
Zelfs voor de mensen die de training van dicht bij meemaakten, was het geweldige resultaat van de eerste 106 dagen niet zichtbaar. Zij zagen dat zelfstandig hardlopen niet verder lukte dan slechts 2 km, en daarin zat inderdaad geen verbetering. Zelf merkte ik echter dat de controle over belangrijke rugspieren, die ik niet kan voelen, weer terugkwam. Dit is volledig te danken aan de dagelijkse wandeltochten met een rugzak gevuld met een waterzak. Hierdoor val ik bij hogere loopsnelheden niet meer.
 
De voeten, inclusief de enkels, voel ik nog steeds niet. Dat is best een zorg, want wanneer tijdens het hardlopen de aandacht op de voetbewegingen ook maar een moment verslapt dan komt de voet ongecontroleerd neer en klapt die domweg om. De hardloopbewegingen zijn veel te snel, om die met het brein onder controle te krijgen, zoals dat met gewoon lopen na lang oefenen wel is gelukt. Om die reden wandelde ik 12 maal tussen Scheveningen en Hoek van Holland, telkens weer een afstand van ca. 24 km over het strand waar de voeten aanvankelijk geen raad wisten met het mulle zand. Die tochten maakten dat de spieren in de enkels en voeten veel sterker werden.
 
Het hardlopen met behulp van een “haas” lukte hierdoor ook steeds beter, en gaf veel hoop. Door te focussen op de voeten van iemand die voor je loopt wordt een deel van het denkproces overgeslagen en kunnen diens voetbewegingen feilloos worden “gekopieerd”.
Dank zij die methode kon ik deelnemen aan alle trainingen met het ALS marathon team en het team van CliniClowns waarmee wij samen optrekken. 
 
Euforisch! Ja, zo voelt dat, als je dan achter de verkeerde trainer aan loopt. De trainer had een groepje lopers voor de marathon van Berlijn onder zijn hoede. De trainer had zo’n regelmatige pas dat het volgen van hem iets minder inspanning vergde dan bij een andere haas.
 
Wanneer ik hardlopend een “haas” volg, dan ben ik een “echte man”, want ik kan dan maar een ding tegelijk. En dat is slechts hardlopen. Praten, op mijn horloge kijken of zelfs even voor mij uit kijken is niet mogelijk. Er is geen besef van tijd en ik heb nauwelijks door wat er om mij heen gebeurt. Immers, ik moet mij concentreren op vier voeten, twee van mijn haas en die twee dingen die mij toebehoren. Op die manier kopieer ik zelfs de loopfoutjes van mijn haas. Het was een dergelijke kleine onregelmatigheid in zijn pas, en dus ook in mijn pas, waardoor hij zich opeens realiseerde dat ik nog steeds achter hem aan liep. Hij keek om en zei: “Hé! Ben je er nog steeds?! Je loopt bij het verkeerde team. Wij rennen te snel voor jou.” Maar, mijn team was een andere weg ingeslagen waardoor het geen optie meer was om mij bij hen aan te sluiten
 
Maar, alles ging uitzonderlijk goed. Ik bedankte de trainer en zijn groep en was erg blij dat ik mijn snelste 10 km (met haas) had gelopen. “Ja, zei de trainer, het ging erg snel, maar het waren geen 10 maar 15 km…”
 
Hoe goed dit resultaat ook mocht zijn, deze methode was niet geschikt om toe te passen in New York. En zo kwam de in eerdere publicaties beschreven metronoom in beeld.
 
Met een haas werd 15 km gerend, maar zelfstandig kwam ik niet verder dan 2 km en dat bleef zo tot eind juni, want toen ontving ik de metronoom. Daarna werd alles anders. Vanaf begin juli was ik niet langer afhankelijk van anderen om te lopen en liep ik waar en wanneer het maar mogelijk was. Het ging snel, heel snel. Binnen een maand werden afstanden gelopen van boven de 20 km.
 
Het volgende dat moest worden geoefend was het lopen in een menigte van andere lopers. Dat gebeurde in Moskou, waar ik mijn allereerste wedstrijd liep, een halve marathon.
 
De halve marathon was een onverwacht succes, want de tegenslagen voorafgaand aan de start hadden ieder voor zich alles in zich om zelfs de start van de halve marathon onmogelijk te maken. Een ander gevolg was, dat de uitdaging voor ALS, mede door deze halve marathon, aandacht kreeg van Anna Borisovna Peskisneva, een directielid van Agroline Rusland, een bedrijf dat landbouwwerktuigen importeert. Anna Borisnova was zeer geïnteresseerd in de uitdaging voor ALS maar ook in de mensen die deze uitdaging aangaan. Zij wilde alles weten over ALS en over mijn reden om voor dit doel een marathon te lopen. In Moskou vroeg zij mij om hierover een motivatie te schrijven… in het Russisch, daar zij haar collega’s diende te overtuigen om te doneren voor ALS. Hiervoor werd, na de studie, een avond ingeruimd en kort nadien was de motivatie al verzonden. Het resultaat is een enorme donatie vanuit Rusland en nog een persoonlijke donatie van Anna zelf. Elke donatie - groot of klein - is bijzonder, maar hier is het de herkomst van deze donatie die een diepe indruk op mij maakt. En hierdoor werd de halve marathon van Moskou, die van start ging in Gorky Park, extra bijzonder. 
 
Het doel van “de halve van Moskou” was, hoe vreemd het ook klinkt, juist niet het uitlopen ervan, maar het leren anticiperen op andere lopers in een druk deelnemersveld. Dat doel is niet bereikt, maar dat maakte de vreugde niet minder groot. Omdat de metronoom op het laatste moment uitviel, werd ik weer afhankelijk van een haas, waardoor deze halve marathon toch nog werd uitgelopen. En zo zou je dus kunnen zeggen dat deze uitdaging voor ALS, ons van de start in het Gorky Park hopelijk naar de finish in Central Park gaat brengen. 
 
De “Bridge to Bridge” in Arnhem, die op 15 september van start ging, bood nieuwe kansen.
De 10 Engelse mijlen of 16 km werden in 1 uur en 25 minuten gelopen en belangrijker, ditmaal wel geheel zelfstandig met een metronoom, en lopend in een behoorlijk chaotisch deelnemersveld.
Ik vermoed dat deze loop in Arnhem bepalend zal worden voor een eventuele finish in New York.
 
Op 1 september was er in Alphen aan den Rijn een teamtraining waar ik veel hoop op gevestigd had. Het doel was om voor het eerst de magische grens van 30 km te doorbreken. 
Juist voor de training in Alphen was er een geringe terugval, als gevolg van de restanten van mijn aandoening. Begrijpelijkerwijs adviseerde de trainer mij om niet verder te lopen dan 25 km. Tijdens de teamtraining ging het echter zo goed, dat de trainer alsnog instemde met een langere afstand. Uiteindelijk lukte het om met twee leden van het marathon team van CliniClowns over de 30 km heen te komen.
 
Zondag 13 oktober vond in Leiden de allerlaatste training plaats met het ALS team en het team CliniClowns. Deze laatste teamtraining was best een belangrijke mijlpaal, spannend, opwindend en wat eng. De eerstvolgende keer dat we elkaar zien, zal zijn op Schiphol op donderdag 31 oktober. Dat is al zo snel! Het is wat “eng” omdat ik het gevoel heb dat ik nog enorm veel moet doen, voordat de 42 km en 195 meter in New York gelopen kunnen worden.
 
Door de terugvallen van de afgelopen periode, leek ik een deel van de opbouw kwijt te zijn. Dat was tijdens de laatste team training goed te merken toen wij begonnen aan een duurloop van 28 km. De eerste 12 km van de training waren zo zwaar dat ik aan niets anders kon denken dan om op te geven. Zonder de deadline van 3 november zou ik dat ongetwijfeld hebben gedaan.
En dan zie je hoe nuttig een deadline kan zijn, want daardoor blijft je focus veel beter en je bent kennelijk tot meer in staat dan je denkt, als je maar even doorgaat. Vanaf de 12e km ging het gelukkig beter en na de 14e km ging het verrassend goed.  De totale afstand van 28 km werd uitgelopen, waarvan de laatste 4 km het best gingen.  Na afloop had ik het gevoel dat ik nog verder had kunnen lopen en dat geeft toch weer hoop op een goede kans in New York City op zondag 3 november.
 
Er is nog maar zo weinig tijd en, door de terugvalperikelen, is er nog zoveel in te halen en te trainen. Natuurlijk had ik daarvoor weer een plan. Elke dag zou ik een korte afstand van nog net geen 11 km lopen en verder nog drie maal een duurloop van 25 km. De fysiotherapeut en trainer, die mij extra in de gaten houdt, heeft mij dit sterk afgeraden en liet mij beloven daarvan af te zien.
Zij weet dat, wanneer ik iets beloof, ik dit nakom, ook al druist het tegen mijn gevoel in. Waarschijnlijk en hopelijk is mijn gevoel ten onrechte, want de trainer deed een zeer welkome uitspraak. Zij meent dat ik “klaar ben voor New York”.
 
Ik mag nog wel trainen maar tot maximaal 15 km en uiteindelijk afbouwend richting de datum van vertrek. Eén ding heeft zij mij niet gezegd en dat is hoe vaak ik die 15 km mag lopen.  Gelet op de weinige tijd die nog rest voordat wij op 31 oktober vertrekken naar New York, neem ik echter geen enkel risico. Tot op heden heb ik nog geen blessures opgelopen en dat moet vooral zo blijven. Vanaf 13 oktober loop ik om de dag 15 km en doe ik de voorgeschreven oefeningen.
 
Op sommige dagen tussen de 15 km afstanden krijg ik hulp van ver, helemaal vanuit Zuid Afrika. Sinds kort heeft AGCS Nederland versterking gekregen van Nicole Matheson, Senior Underwriter Financial Lines, tot voor kort werkzaam bij AGCS in Johannesburg, Zuid Afrika. Nicole Matheson beoefende in Zuid Afrika “trail running”, dat is hardlopen met bepakking en buiten de gebaande paden. En dat is te merken. Haar loopsnelheid is zo hoog, dat het mij helpt om mijn eigen snelheid te verbeteren. Maar belangrijker, zij heeft een uitzonderlijk regelmatige hardlooppas, waar ik perfect op kan aansluiten zonder gebruik van een metronoom. Bij voorkeur lopen wij ’s morgens vroeg, voor het werk, langs de Rotte. Het wegdek is prima, er is nog geen verkeer en er is nog iets dat ontbreekt, licht. 
En dus dragen wij dat zelf mee, door een lampje op het hoofd, dat in het Afrikaans ongetwijfeld “koplamp” wordt genoemd.
 
Tijdens de teambijeenkomst in Leiden werden wij zeer uitgebreid voorgelicht over de reis, de marathon events en startprocedures.
In New York nemen 55.000 lopers deel en daarom wordt er in verschillende “waves” gestart.

Mijn officiële startbewijs is sinds enkele dagen binnen en daaruit blijkt dat ik op 3 november start in de 2e wave (green wave) om 10:10 uur en dat is vlak na de wave van de snelle marathonners. Mijn startnummer: 36745
 
In het startnummer is een chip verwerkt, welke de doorkomsttijden registreert. Met behulp van die chip wordt de loper ook gevolgd in “real time”. Binnenkort komt er een link naar een App, waarin het start nummer of naam van de loper kan worden ingevoerd, waarna de loper is te volgen.
 
Dit was het dan. Meer kan ik niet verzinnen voor deze poging om de uitdaging voor ALS te volbrengen. De laatste loodjes zijn toch wel wat zwaar. Of het nu lukt of niet, het doel is om aandacht krijgen en te houden voor ALS en om de broodnodige fondsen in te zamelen voor onderzoek naar deze nog ongeneeslijk ziekte en voor ondersteuning van de patiënten.
 
Graag wil ik ieder die heeft gedoneerd of mij op vele andere manieren heeft ondersteund heel hartelijk bedanken. Uw ondersteuning heeft mij letterlijk en figuurlijk op de been gehouden en maakt de kilometers die op 3 november in New York worden gelopen, buitengewoon waardevol. 

Degenen onder u die overwegen om die kilometers nog waardevoller te maken, nodig ik graag uit om de actiepagina op de ALS website te bezoeken: https://www.alsrunners.nl/actie/jean-van-oosterhout
 
Een waarschuwing vooraf is daarbij op zijn plaats, want u zou in de verleiding kunnen komen om op de “DONEER NU” button te klikken. Uw onvermogen om die verleiding te weerstaan wordt enorm op prijs gesteld!
 
Namens de Stichting ALS, de organisatoren en het ALS-marathonteam, hartelijk bedankt!
 
Met bijzonder hartelijke groeten,
Jean van Oosterhout
Geplaatst op 22-10-2019