New York City Marathon via Gorky Park naar Central Park voor ALS

Jean van Oosterhout rent de New York City Marathon voor ALS. SCHADE magazine volgt hem op zijn weg naar de marathon. Jean: "Wat je ook doet, wat je ook onderneemt, de beste resultaten boek je als je geniet van wat je doet."

Als je in korte tijd van nul naar 15 km aan loopafstand kunt gaan, is de vreugde groot. Al was dit mogelijk dankzij een andere loper, die bereid was om als “haas” voor je uit te lopen.

 Euforisch! Ja, zo voelt het wanneer de loopafstand zonder hulp van een haas binnen een week toeneemt van 2 km tot 17 km. Dit is een verbetering ten opzichte van de 15 km, die eerder slechts met behulp van een haas te lopen was.

Zo zwaar als ik vooraf dacht, is het niet, deze uitdaging voor ALS. Het is aanzienlijk zwaarder. Die 17 mooie kilometers, die komen niet vanzelf.

Wanneer je na drie maanden zelfstandig lopend niet verder komt dan 2 km, is dit toch wel een reden om even in de piepzak te zitten. 

Echter, dergelijke momenten deden zich tijdens de jaren van mijn revalidatie doorlopend voor, al kon ik in werkelijkheid niet lopen, laat staan doorlopen. Destijds waren dit nu juist de momenten die inspiratie gaven tot het bedenken van de meest dwaze oefeningen om die luie rolstoel uit te komen. 

In tegenstelling tot wat velen denken, waren dat momenten met veel humor. De geschiedenis herhaalde zich, want het waren dezelfde dwaze oefeningen en trucs, van de plank gehaald en in verbeterde vorm toegepast, om weer te leren hardlopen. Zoals eerder beschreven is de rompbalans hierdoor onder controle en is de basis voor het zelfstandig kunnen hardlopen gelegd.

 

Wat zijn de vorderingen tot nu toe? 

Ik zit niet langer in de piepzak, want waar water deed lopen doet piepen nu rennen. Dankzij de metronoom komt de echte training voor de marathon nu flink op stoom. De metronoom heeft nu de regie over mijn looppassen, waardoor de afstanden langzaam maar zeker toe nemen.

 

De restanten van mijn aandoening bepalen echter of en wanneer ik kan hardlopen. Het liefst ren ik ‘s morgens om 05:30 uur een rondje van 11 km langs de Rotte.

Voor het ontbijt is het glucosegehalte in het bloed namelijk laag, waardoor het lopen zwaarder is. Dit lijkt mij een goede manier om het naderen van het 30 km-punt te trainen, het akelige punt waar tijdens de marathon “de man met de houten hamer” staat, het punt waar je koolhydraten, je suikers, echt op zijn en je lichaam omschakelt naar vetverbranding.

 

Wanneer ik ‘s morgens niet kan hardlopen, dan maak ik in plaats daarvan een flinke wandeling van een uur. Als het lukt, dan probeer ik ‘s avonds alsnog ca. 11 km hard te lopen.

Eén keer per week, soms twee keer per week, loop ik een langere afstand. 

 

Tot 15 km lijkt het bijna als vanzelf te gaan, althans, wat de conditie betreft. De rompbalans en de voet bewegingen zijn onder controle, maar vergen wel doorlopend een bewuste aansturing, controle en zo nodig correctie.

Na 15 km word ik moe en moet hard worden gewerkt voor de kilometertjes. Dan gaat het verval snel. Tegen de 20 km lijkt het alsof er niets meer in zit. De benen worden zwaar en wat pijnlijk. De balans blijft gelukkig onder controle, maar de aansturing van de voeten vergt dan veel concentratie. En toch lukt het steeds beter om er dan toch nog 5 km uit te persen. De langst gelopen afstand bedraagt hiermee 25 km.

 

Het wordt nu ook conditioneel erg zwaar, maar dat ervaart iedereen die traint voor een marathon. Het voordeel is dat de vermoeidheid een gezonde vermoeidheid is die veel voldoening geeft. Lopen op geluid vergde in het begin aanzienlijk meer concentratie dan het lopen op zichtfocus.

Het bijzondere is, dat lopen op zicht-focus nooit makkelijker werd en nooit verbeterde, terwijl het lopen op geluid nu langzaam maar zeker een routine aan het worden is met wekelijks een merkbare verbetering van de loopkwaliteit. Het lukt nu zelfs om tijdens het lopen te genieten van de omgeving. Wie had dat gedacht? Ik niet.

 

De eerste echte wedstrijd op een bijzondere locatie
En is het hiermee gepiept? Nee, er zijn nog obstakels. Over een van die obstakels maak ik mij grote zorgen, en dat is het lopen in een menigte. ’s Morgens om 05:30 uur kom je geen andere hardlopers tegen. Langs de Rotte is dan, op de “een eenzame fietser” na, geen verkeer. Om die reden loop ik soms van het werk terug naar huis, zodat ik onderweg wel moet anticiperen op de drukte en het verkeer in de stad. Dit is nu het moeilijkste deel geworden van de training.

 

In New York starten zo’n 55 000 lopers. Gelukkig lopen die allemaal dezelfde kant op en zijn de meeste daarvan sneller dan ik. Maar de vraag is; Wat gebeurt er als iemand per ongeluk tegen mij aanloopt? Of, wat als er iemand plotseling voor je voeten loopt? Wat als de loper voor mij abrupt het tempo mindert? Hoe anticipeer ik op die chaos? Ik loop op het vaste tempo waarop mijn metronoom is ingesteld. Tijdens het lopen kan ik de frequentie van de piepjes niet aanpassen. Ik moet daarvoor stil staan, en dat is om meer dan een reden geen optie. Afwijken van het door de metronoom gedirigeerde ritme is enorm lastig. En dus is dat wat ik nu oefen.

 

De beste training hiervoor is een echte wedstrijd. En die kans wordt mij geboden, op een wel heel bijzondere locatie. Op 26 augustus start ik met een intensieve studie Russisch aan de MGU, de Lomonosov Staatsuniversiteit in Moskou. Dankzij de MGU loop ik op 1 september mijn eerste echte wedstrijd, de halve marathon van Moskou. 

De halve marathon van Moskou start in het Gorky park. En zo voert de training voor de ALS marathon mij onverwacht via het Gorky park naar de finish in Central park. 

 

De laatste fase van de training breekt nu aan. Nu moet worden getraind op de lange afstanden. Hoe? Verstand op nul, blik op oneindig, de metronoom die piept, piep na piep, stap na stap. 

 

Wil je helpen bij het zetten van de volgende stap in de strijd tegen ALS? Dat kan. Heel graag zelfs! Bezoek dan:  www.alsrunners.nl/actie/jean-van-oosterhout

 

Het volgende verslag komt vanuit Moskou. 
Большоеспасибопокапока!  (Hartelijk dank, en tot later!)

 

ЖанБаклажанПервый
Jean van Oosterhout

Geplaatst op 30-08-2019