Jean van Oosterhout (AGCS) rent voor ALS de New York City Marathon

Jean van Oosterhout rent voor ALS de New York City Marathon. Jean is voor velen een goede bekende uit de branche. SCHADE magazine volgt hem op zijn weg naar de marathon. Lees hier zijn bijzondere verhaal.

Een bijzonder verhaal van een bijzonder mens. De komende maanden zullen wij regelmatig een verslag van Jean in de nieuwsbrief plaatsen en het verloop van zijn training volgen tot aan de Marathon van New York.

Het verhaal
"Op 3 november 2009 vielen mijn zenuw- en spiergroepen uit door axonale Guillain-Barré, een auto immuunziekte die de zenuwbanen ernstig aantast.

Zenuw- en spierfuncties vielen steeds sneller uit, hetgeen binnen een week leidde tot verlamming van het gehele lichaam en een volledig verlies van gevoel. Bewegen en voelen kon niet meer, maar ook slikken en zelfstandig ademen was niet meer mogelijk.
Artsen konden geen herstel in het vooruitzicht stellen en geen terugkeer van de Intensive Care beloven. Tegen de verwachtingen in herstelde ik wel. En dat herstel kan het best worden omschreven als een continu gevecht of, zo je wilt, als top sport. Maar dan wel een gevecht of sport zonder garanties op verbetering, laat staan op een overwinning. En toch, het gevecht is bijna gewonnen.

Dat zou onmogelijk zijn geweest zonder de bijzondere toewijding en inspanningen van de artsen die mij behandelden. Maar het herstel van nu zou ook niet mogelijk zijn geweest zonder de enorme ondersteuning van AGCS (Allianz Global Corporate & Specialty) als zeer betrokken werkgever. De inzet van AGCS maakte het niet alleen mogelijk om te re-integreren voor mijn werk, maar hielp mij ook om weer te wennen aan het dagelijkse leven… in een rolstoel, met in de armen slechts zeer weinig spierkracht en afwezigheid van fijne motoriek. In die periode kon ik de benen niet bewegen en niet voelen.

Na een lange periode van ongebruikelijke en zeer uitdagende trainingen, waarover de artsen meer dan eens hun zorgen uitten, is het na 763 avonden oefenen eindelijk gelukt om een cocktail prikkertje van de keukentafel op te pakken. Daarna kwam de fijne motoriek snel terug. Tegelijkertijd werd alles uit de kast gehaald om te leren staan en, het ultieme doel, om weer te leren lopen. En dat is gelukt.
Hoewel ik tot op heden mijn handen en voeten (nog) niet kan voelen, is het afgelopen februari voor het eerst gelukt om 15 seconden lang een aantal hardlooppassen op een loopband te maken.

Begin maart ontving ik een informatieve mail van de Stichting ALS, waarin stond dat zij een uniek evenement organiseren om geld in te zamelen voor onderzoek, zodat hopelijk ook voor de vreselijke aandoening ALS een behandelmethode wordt gevonden.
Het was niet de inhoud van deze mail, maar de datum van het evenement die mijn aandacht trok: 3 november 2019.

Op die dag is het precies 10 jaar geleden, dat de artsen vertelden dat ik ziek was en herstel niet mocht worden verwacht. De rest is geschiedenis. Ik heb het aan de medische wetenschap te danken, dat ik tegen de verwachtingen in bijna hersteld ben, en aan AGCS dat ik “back in business” ben. Het is daarom dat ik graag iets terug wil doen. Ik heb besloten de Stichting ALS te helpen met het inzamelen van geld voor onderzoek, in de hoop dat patiënten die lijden aan ALS mogen herstellen, net zoals ik mocht herstellen van mijn aandoening. Wat moet ik daarvoor doen? Op zondag 3 november 2019, precies 10 jaar nadat ik ziek werd, zal ik voor de Stichting ALS, de New York City Marathon gaan lopen en finishen.

De uitdaging is groot, en vergt een aanpak, die verglijkbaar is met mijn revalidatie. Immers, niet al mijn zenuw- en spierweefsel is hersteld en mijn voeten, die ik niet kan voelen, kan ik alleen bewust en met zichtcontrole aansturen.

Voor de komende zeven maanden heb ik mijn leven volledig ingesteld op het behalen van dit doel. Zolang ik met het hardlopen nog geen conditie kan opbouwen, loop ik elke ochtend om 05:30 uur 6 tot 8 km in een flinke wandelpas met op de rug een rugzak met daarin een container met 10 liter water. Het water laat mij niet alleen meer gewicht meedragen, maar brengt mij door het klotsen uit evenwicht. En dat is het doel van de oefening, want hiermee versterk ik de spieren voor de romp stabiliteit.

Eerst moet ik leren hoe mijn voeten aan te sturen tijdens het maken van een hardlooppas. Ik kan inmiddels al bijna 1800 meter hardlopen, door zeer geconcentreerd naar mijn voeten te kijken, de bewegingen te berekenen, te coördineren en te corrigeren en dat voor iedere pas van beide voeten.
Daarna moet de conditie worden opgebouwd om non-stop 42 km en 195 meter te kunnen blijven hardlopen. En dat alles in zeven maanden.

Ik heb geen enkele twijfel dat het gaat lukken, want het moet lukken.
Maar, ik kan dit niet alleen. Ik heb alle hulp en morele steun nodig om dit doel te behalen.

Daarom vraag ik om onderstaande site te bezoeken en een donatie te overwegen.
https://www.alsrunners.nl/actie/jean-van-oosterhout

Heel hartelijk dank!
Jean van Oosterhout, AGCS  
Geplaatst op 16-04-2019