Ecosystemen

Anders dan commerciële verzekeringen, was de onderlinge verzekering een product van eigen bodem dat begin 17e eeuw opkwam. Vooral in de visserij was de onderlinge toen populair. Omdat de onderlinge gebaseerd was op vertrouwen, bleef deze beperkt tot groepen van kleine omvang, waar men elkaar goed kende.

Zo werden de morele risico’s en antiselectie beteugeld (bron Zoeken naar zekerheid). Door de eeuwen heen hebben verzekeraars zich ontwikkeld: commerciële, onderlinge en mengvormen ervan. Kort voor de millenniumwisseling telde ons land nog meer dan duizend schadeverzekeringsmaatschappijen. Dat zijn er inmiddels heel veel minder. Is er door onder andere de grote hoeveelheid beschikbare data, social media en de mogelijkheden van insurtech een keerpunt bereikt? Nieuwe groepen vormen zich van mensen die elkaar ‘kennen’, waarbij fysieke nabijheid is vervangen door online relaties. Daaruit kunnen nieuwe verzekeraars ontstaan.

Peer-to-peer netwerk was de term voor met elkaar verbonden computers. Nu is het ook een netwerk van mensen die via internet rechtstreeks met ‘hun gelijken’ tot transacties kunnen komen, zoals elkaar verzekeren. Commerciële partijen kunnen deze groepen door onder meer de inzet van informatietechnologie faciliteren. 

De nieuwe systemen die ontstaan worden overigens steeds vaker aangeduid als ecosystemen, waarbij met deze term leentjebuur wordt gespeeld in de biologie. Het is een netwerk van relaties tussen natuurlijke organismen, met daarin een circulatie van energie en materie. Het is idealiter onuitputtelijk. Ecosystemen vormen eveneens een voorbeeld voor de circulaire economie.  

‘Onderling’ en ‘duurzaam’ kunnen goed hand in hand gaan. Denk aan toekomstige mobiliteit, waarbij een groep gebruikers de auto en de daarbij horende lasten deelt (in het onlangs verschenen CED Trendrapport Mobility wordt gesproken van een exponentiële groei van het aantal deelauto’s). Communities van autodelers kunnen zich voor de realisatie van hun toekomstdromen laten ondersteunen door vernuftige combinaties van automotive leveranciers, technologiebedrijven, financiers en verzekeraars. 

Mede dankzij telematica en kunstmatige intelligentie gaan zij deze eeuw het straatbeeld veranderen: connected zelfrijdende elektrische auto’s. Het wagenpark zal uiteindelijk krimpen, de schadefrequentie en -last dalen en de door social media afgeleide bestuurder zal niet langer een issue zijn. Dan is de cirkel rond. 

Jan Schrijver, hoofdredacteur

Deze column is vorige maand verschenen in SCHADE magazine nummer 3. U kunt zich abonneren op SCHADE Magazine (45 euro per jaar voor zes nummers en een special Schade & Trends) door een e-mail te sturen met uw gegevens naar info@schade-magazine.nl o.v.v. 'abonnement'. 
Jan Schrijver; foto door Louise Melchers
Geplaatst op 10-07-2018